Labyrint in Ermelo januari 2013

maanviering januari 2013: IJsmaan

Labyrint lopen in de sneeuw: de sneeuw zorgt voor een verlicht pad.

Sneeuw heeft iets sereens; als of je het niet mag doorbreken. De eerste, die het pad betreedt, heeft een bijzonder voorrecht. De sneeuw knarst een beetjes als het door de voeten wordt betreden.

‘s Nachts met  sneeuw vind een omkering plaats. Het pad is licht en de mensen, die samen met mij het labyrint lopen, zijn slechts zwarte schimen. Toch brengen hun voetstappen voor mij in de sneeuw meer duidelijkheid in de weg. Hun enerige maakt mijn pad gemakkelijker.

Voor de heenreis had ik de kleur blauw gevisualiseerd. Het loslaten van alles wat met tot hier heeft gebracht. Ik overdenk weer het ziekteproces wat uiteindelijk leidde tot het overlijden van mijn echtgenoot. Het lijkt een eindeloos proces; het overgegeven van je geliefde aan de dood.

Voor het centrum van het labyrint had ik een rood hart getekend. Mijn hartstocht om labyrinten, die je kunt lopen, in de wereld te zetten. In het centrum omarm ik mijn vriendinnen op mijn pad. Mijn kleuterschoolvriendin, die me al zo lang kent. Mijn collega van mijn werk, die mij zingen doet. En mijn vriendin die me regelmatig mij masseert, zodat mijn energie weer kan stromen.

Op de terugweg herinnert het labyrint mij aan mijn eigenschappen, die mij horen om mijn hartsverlangen in de wereld te zetten. Ik ben getraind om groepen mensen te begeleiden. Ik heb de veerkracht en het doorzettingsvermogen om telkens nieuwe wegen te zien. Ik kan netwerken om mensen voor mijn passie te interesseren.

Liefdevol verlaat ik het labyrint. Dankvoor voor een verlicht pad

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>